Inkoop en Reliability
Stelling 12 luidt:
Inkoopafdelingen zijn voornamenlijk geïnteresseerd in de laagste kostprijs en beschikbaarheid en niet in reliability
Deze heeft de hoogste score. 78% was het hier mee eens.
Inkoop speelt een belangrijke rol in reliability vaak zonder dat ze dat zelf beseffen. Immers zij bepalen vaak welk component waar wordt ingekocht. Deze beslissing wordt voornamenlijk gestuurd door de kostprijs en de beschikbaarheid van een product met eenzelfde specificatie.
Ook in deze specificaties staat reliability vaak niet eens vermeld. Erger is dat als ze wel vermeld staan, dit vaak nergens op gebaseerd is. Zo is diverse malen geconstateerd dat bij doorvragen bleek dat er helemaal geen reliability cijfers voorhanden waren. Zie ook <ST09 Reliability van Toeleveranciers>.
De reliability
- "Wat is de failure rate van uw product?"
- "Die is 1 ppm"
- "Kunt U dat aantonen?"
- "Uh?"
- "Is er een vrijgave rapport waarin staat wat en hoe er getest is met de resultaten?"
Vaak is het antwoord hierop:
- "Nee", of
- "Nee, maar het staat wel in onze specificatie", of
- "Nee, maar als U betaalt willen we het wel testen volgens uw wensen", of
- "Ja, maar het is confidentieel", of
- ...
Indien testen hadden aangetoond dat 1 ppm een realiteit was dan zouden ze heel bereidwillig moeten zijn om dit te laten zien. Via achterdeurtjes kwamen we er wel eens achter dat confidentieel betekende dat het product helemaal niet goed was en dat wil men uiteraard niet aan de grote klok hangen en zeker geen potentiele klant afschrikken. Zaken zijn immers zaken. Deze leverancier is dus een potentiele zwakke schakel.
En soms was het verrassende antwoord:
"Natuurlijk hebben we dat. Wilt U een kopie?"
Ha, eem meewerkende toeleverancier. Natuurlijk willen we dat en bij nadere bestudering blijkt dan dat er wel een onderzoek is geweest maar van een dusdanig beperkte omvang dat de gevraagde 1 ppm op geen stukken na geverifieerd kon zijn.
"Maar wij gebruiken altijd maar 10 exemplaren voor een 500 uur test. Dat is onze standaard, we hebben ISO certificaten en we hebben nog nooit een uitvaller gehad"
Nee allicht niet. De aantallen en de testtijd zijn te klein om bij 1 ppm reliability een uitvaller te krijgen. Tenzij je geluk hebt en de jackpot wint. Ook hier ontbreekt dus basieke reliability kennis. Met alle onverwachte gevolgen van dien. Overigens heeft deze toelevarancier getest hoe goed zijn product is in plaats van hoe slecht. Als die dat laatste had gedaan had men meteen het juiste antwoord kunnen geven.
Gelukkig zijn er toeleveranciers die dat veel beter doen. Sommigen zijn duurder maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn. Het is een zaak van inkoop om dit soort feiten boven tafel te krijgen. Het probleem is echter dat:
- Veel inkopers niet eens weten wat reliability is.
- En als dat al wel zo zou zijn, dan weet hun tegenpool bij de toeleverancier dat weer niet. Maar dan zouden ze wel de juiste vragen hebben kunnen stellen.
Dus wordt de communicatie beperkt tot:
- "Wat kost het?"
- "Wat zijn de levertijden?"
Dit zijn immers de belangrijkste parameters. Op korte termijn inderdaad, maar niet op langere termijn. Verder komt er nog een extra probleem om de hoek kijken in de vorm van een bonus.
Let wel: Er zijn inkopers die wel degeliijk weten wat reliability is.
De kostprijs en bonus
Bij voortdurende reliability problemen is naast de eis van top-down van reliabilityverbetering vaak ook nog een eis van "het moet goedkoper". En als extra stimulans worden er bonussen in het vooruitzicht gesteld voor die inkopers die een bepaalde kostprijsvermindering weten door te voeren. Het is dan maar afwachten hoe de toeleverancier dit bewerkstelligt. En dan kon je wel eens in een vicieuze cirkel terechtkomen die weliswaar de kostprijs op korte termijn verlaagd maar de winst die daaruit voortvloeit ruimschoots te niet wordt gedaan door toenemende reliabilityproblemen op langere termijn. En dan herhaalt de geschiedenis zich.
Bonussen zijn extreem gevaarlijk voor reliability als ze verkeerd worden toegepast. Een dergelijke bonus moet men ook niet eerder uitkeren dan nadat gebleken is dat de kostprijs verlaging voor dat product geen verslechtering heeft voor de reliability. En dat weet je pas na ca 3 jaar. Bonus is prima, maar dan pas uitkeren drie jaar na productie en mits goed.
Kostprijsverlaging
Kostprijsverlaging is een nobel streven wat veelal op twee fronten kan geschieden:
- Vereenvoudigd ontwerp
- efficiency in de productie
- inkoopsprijs
Een vereenvoudigd ontwerp heeft de voorkeur, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het kost vaak ook veel tijd, een tijd die men liever besteedt aan nieuwe functies dan aan oude functies in een nieuw jasje.
Een verlaging van de kostprijs is vaak eenvoudiger. Men neme de toeleverancier bij de figuurlijke strot en dwingt hen een 10% kostprijsverlaging op of anders...
De toeleverancier heeft dan het zelfde probleem met zijn toeleveranciers. Hoe doet die dat dan?
- Vereenvoudigd ontwerp
- efficiency in de productie
- inkoopsprijs
En zo herhaalt dat spelletje zich tot in de verste uithoeken van de toeleveranciersketen. Het kan zeer snel stoppen als een toeleverancier 40% winstmarge heeft. Daar komt men wel uit. Maar als de winstmarge te klein is en men wil de klant niet verliezen dan moet er toch iets gebeuren. Zeker is wel dat men geen verlies wil lijden of voldoende gecompenseerd worden door andere winstgevende producten bestemd voor diezelfde klant.
Vaak wordt de efficiency van de productie onder handen genomen hetgeen op zichzelf altijd een goede zaak is. Dat is een continue actie die zich altijd binnen elk eigen bedrijf zou moeten afspelen. Maar helaas betekent efficiency ook wel eens dat bepaalde procedures binnen het productieproces worden aangepast in die zin dat bv. essentiele controles niet meer worden uitgevoerd. Dit versnelt de doorstroming, de kosten worden verlaagd, maar tegelijkertijd neemt de kans op fouten (kwaliteit) toe alsmede de kans op unreliability, doordat de reproduceerbaarheid van het product afneemt. Zo kan dit weken lang goed gaan en dan ineens krijgt men een batch die problemen veroorzaakt.
Inkoop dient een belangrijke rol te spelen bij de toetsing van toeleveranciers op prijs en levertijd maar het reliabilityaspect dient zeker niet vergeten te worden.
<wordt vervolgd>