ISO, 6sigma, Black belt
Stelling 3 luidde:
We zijn reliability bewust omdat we diverse ISO certificaten bezitten met lopende six sigma projecten en de nodige black belts
35% van de deelnemers was het met deze stelling eens!
35% denkt inderdaad dat het bezitten van de ISO certificaten of de diverse 6 sigma projecten al of niet gezamenlijk met blackbelts betekent dat men ook reliability bewust is. Gelukkig denkt 65% daar anders over.
ISO certificaten, 6-sigma en blackbelts hebben weinig te maken met reliability in directe zin maar des te meer met kwaliteit. Zie hiervoor het artikel Kwaliteit vs. Reliability.
Maar deze uitleg is uiteraard te gemakkelijk. Enige diepgang is gewenst, omdat er toch wel een relatie is met reliability zoals blijkt uit de volgende twee nieuwe stellingen:
- Als men slechte kwaliteit levert dan is de kans op goede reliability ook klein
- Als men goede kwaliteit levert is de kans op goede reliability hoger
Er is nooit enige zekerheid. Maar de basis is wel dat als men een goede reliability wilt hebben er ook goede kwaliteit geleverd dient te worden. Of het niveau van de reliability hoog genoeg is, is een ander verhaal.
De volgende nadere beschouwing is dan ook gedaan met een niet reliability bedrijf als uitgangspunt!
Black belts
Black belts en hun andere gekleurde collega's hebben een zeer belangrijke functie ten aanzien van de zekerheid stelling van de kwaliteit (Quality Assurance) gedurende de productie.
Maar zij hebben ook een belangrijke signaleringsfunctie tav reliability aspecten met name in de volgende gebieden:
- Het voortraject bij de ontwikkeling
- De proeffabricage.
- Tijdens de reguliere fabricage
De negatieve signalen tav kwaliteit kunnen immers ook gevolgen hebben voor de reliability van het product. Jammer is dat bij een niet reliability bewust bedrijf veel van deze signaleringen niet op de juiste wijze worden opgepakt door de bottom-uppers mede ook door een onjuiste prioriteitsstelling door de top-downers. Vaak wordt het afgedaan als zijnde een probleem van de productieafdeling of gewoon een incident dat door henzelf moet worden opgelost. Het moet al erg zijn willen de (un-)reliability verantwoordelijken in actie komen. Dit komt later nog meer in detail ter sprake.
Six sigma
Six sigma is een stuk gereedschap om de kwaliteit te waarborgen binnen het productieproces. Veel aandacht is dan gericht op de spreiding van parameters.
Er is ook nog een six sigma proces als onderdeel van het ontwikkelproces DFSS (Design For Six Sigma) geheten. Globaal komt het er op neer dat six sigma er voor zorgt dat:
- de spreidingen in parameters zo klein mogelijk zijn, zodat het product reproduceerbaar is. Dit is primair een ontwikkelactiviteit.
- veranderingen in deze spreiding snel worden gesignaleerd zodat er nog tijdig correcties kunnen plaatsvinden voordat het te laat is. Dit is meestal het gevolg van machineafstellingen of spreidingen in toegeleverde producten.
Producten die niet reproduceerbaar zijn hebben hun negatieve invloed op de kwaliteit van het product maar zeer zeker ook op hun reliability. Er worden mooie rapporten over gemaakt maar ook hier geldt dat er weinig of niets mee wordt gedaan bij een niet reliability bewust bedrijf.
ISO9000
Tja en tot slot ISO9000. Ook wel eens omschreven als "goed gedocumenteerde rotzooi". Dat is natuurlijk te negatief, maar heeft wel degelijk een grond van waarheid, zoals uit eigen ervaring opgedaan.
Voor het ISO tijdperk moesten leveranciers bewijzen dat zij een "Quality Manual" hadden dat voldeed aan de eisen van hun klanten. En elke klant had zo zijn eigen specifieke eisen. Ondanks de hoge kosten die dit met zich meebracht was het te weinig effectief.
ISO benaderde het anders. Het kwaliteitssysteem van de leveranciers werd door onafhankelijke instituten beoordeeld of hun kwaliteitssysteem voldeed aan een bepaalde standaard. En de potentiele klanten zouden het dan eens moeten zijn met de eisen zoals vastgelegd in de ISO standaard. Dat zou voorkomen dat iedere klant zijn eigen onderzoek zou moeten uitvoeren. Ze konden zich beperken tot specifieke eisen.
Een sterke lobby zorgde er voor dat je als leverancier min of meer gedwongen werd om een ISO certificaat te hebben anders waren er klanten die niet eens zaken met je wilde doen.
Feitelijk komt het er op neer dat de ISO 9000 er voor zorgt dat alles wat men doet om een product te vervaardigen goed documenteert en zich vervolgens daar ook aan houdt. Dit wordt dan gecontroleerd door een onafhankelijke instantie. Bij goedkeuring verkrijgt men dan het ISO certificaat, waarmee dan druk geadverteerd wordt. Echter het ISO certificaat stelt zeker geen eisen aan het niveau van de kwaliteit zelf. Zolang je maar doet wat er is opgeschreven is het goed.
Als de huidige producten slecht van kwaliteit zijn dan zorgt het ISO proces ervoor dat je dit reproduceerbaar slecht blijft maken en dat kan men dan aantonen met dat certificaat. Uiteraard is dit heel negatief opgeschreven, maar alleen met de bedoeling om wakker te worden. ISO geeft geen enkele garantie op de juiste kwaliteit in relatie tot de gewenste reliability.
Zoals eerder gesteld is de reproduceerbaarheid van producten een zeer belangrijke parameter voor de kwaliteit enerzijds en de reliability anderzijds van dat product. Bij veel bedrijven waren er wel procedures, maar die stonden in de kast. Ook is geconstateerd dat fabricagevoorschriften afwijkend waren van wat er in de praktijk gebeurde. Men leerde het van de ervaren rot. Met soms gevolgen voor de kwaliteit maar erger ook vaak voor de reliability die dan pas veel later aan het licht kwamen. Diverse malen heb ik geprobeerd om een product te maken aan de hand van het geldende fabricage voorschrift. Ik weigerde om ingeleerd te worden door de ervaren rot. En wat blijkt? Soms bleek het product gewoon niet maakbaar te zijn als de voorschriften werden gehanteerd. Of het duurde te lang. De ervaren rotten hadden alternatieven gevonden om het anders te doen met eenzelfde eindresultaat, een werkend product. Maar let wel, dat is het kwaliteitsaspect, de 0-uur situatie. Het reliability aspect was een zaak voor bij de klant. En diverse malen bleken klantenklachten het gevolg te zijn van afwijkende fabricage methodieken die latente reliability problemen veroorzaakten.
Zo kon een bepaalde langdurige afregelprocedure voor een specifiek product aanmerkelijk worden verkort door het net iets anders te doen. Dit had geen enkele invloed op de afgeleverde kwaliteit. Wat men niet wist was dat deze procedure de levensduur van het producten terugbracht tot minder dan de helft. Dit werd pas veel later duidelijk toen klanten begonnen te klagen.
De alternatieve werkwijzen waren niet altijd verkeerd, vaak waren ze zelfs veel beter. Alleen lagen ze niet vast. Procedures om deze wijzigingen door te voeren werden vermeden vanwege de enorme bureaucratie die het met zich meebracht. Vaak was er zelfs sprake van een ontmoedigingsbeleid.
Het voordeel van ISO9000 was in ieder geval dat er weer volgens de procedures gewerkt werd.
"We hebben alles al eens vastgelegd, we hebben een ISO certificaat, dus alles is goed".
In werkelijkheid is het slechts een klein stapje op de goede weg. Ook ISO is inmiddels heel wat verbeterd qua procedure maar heeft nog steeds geen of weinig directe invloed op de reliability van het product.
Een interessant engels artikel hieromtrent is ISO9000:Help or Hoax door Patrick D.T O'Connor