Falende verbeter programma's
Stelling 2 luidde:
We hebben weliswaar een company breed reliability verbeter programma dat al enige jaren loopt maar met te weinig consistente verbetering
En dat is jammer, want deze verbeterprogramma's kosten kapitalen en dan mag men ook verwachten dat het iets oplevert. Niet alleen op korte termijn maar zeker structureel in de toekomst. Het levert altijd iets op. Bij 45% van de deelnemers zeer zeker teleurstelling, frustraties en demotivatie.
Maar deze kritiek is niet helemaal terecht. Veel van deze programma's hebben wel degelijk iets positiefs opgeleverd. Maar als ze dat deden dan was dit meestal op het gebied van kwaliteit en nauwelijks op het gebied van reliability. En dat klopt ook wel met de benaming CWQI, Company Wide Quality Improvement. De belangrijke vraag is hier wat er onder Quality wordt verstaan. In de beschrijving van de programma's wordt wel degelijk ook reliability mee bedoeld, maar dat krijgt niet de aandacht die het verdient. Deze programma's zijn er ook op gericht om op korte termijn resultaat op te leveren en dat is best mogelijk op kwaliteitsgebied. En dat gebeurt vaak ook. Helaas zijn deze verbetering niet altijd structureel van aard en betreft alleen dit product op dit moment. Er is geen enkele garantie dat in de toekomst soortgelijke problemen vermeden kunnen worden zonder de juiste aanpassingen in de gevolgde procedures.
Diverse bedrijven gebruiken ook een QIC (Quality Improvement Competition), waarbij teams onderling strijden om de winnaar te worden voor het beste verbeteringsprogramma in diverse categorieën. Deze vorm is veel effectiever, maar eveneens geldverslindend.
De inzending van elk team (bestaande uit 1 of meerdere personen) wordt op specifieke facetten beoordeeld en uiteraard is een er van hoeveel geld men bespaart door dit goede idee ten uitvoer te brengen. Aangezien ik zelf deelgenomen aan twee van deze competities inclusief een uitzending naar de wereld finale meen ik te kunnen spreken van enige ervaring. Maar toch was er iets wat me dwars zat. Om het het extreem voor te stellen komt men in aanmerking voor de finale indien men:
- eerst een slecht ontwerp maakt
- dat vervolgens kapitalen aan problemen kost
- dan lossen we dat probleem op
- en brengen de oplossing in bij de QIC
De oplossing heeft dan een duidelijke Quality Improvement ("kostenbesparing") ten gevolge. Maar bedenk dat dit is een correctie achteraf is. Het voorkomen van deze fout zou effectiever geweest kunnen zijn. Een voorbeeld:
- In een bepaald nieuw product zouden kogellagers worden toegepast
- Om kosten te besparen werd hier van afgezien hetgeen €25 duizend opleverde en het was ook niet nodig. Vond de top-down.
- vervolgens hebben de klantenklachten bijna €5 miljoen gekost.
- een wijziging in het ontwerp heeft deze problemen definitief opgelost.
- deze wijziging betrof het alsnog invoeren van die kogellagers!
- maar het resultaat was wel dat wij als team werden uitverkoren voor het spelen van de wereldfinale
De QIC zelf was een fantastisch evenement met vele goede inzendingen. De vraag was natuurlijk of de ingestuurde problemen te voorkomen waren geweest. Het antwoord daarop was vaak ja. Met de juiste gereedschappen. Niet alle fouten konden voorkomen worden, want sommige problemen waren wel heel specifiek van aard. Alle inzendingen die gericht waren op het voorkomen van fouten kwamen niet aanmerking omdat deze investeringen vergde teneinde problemen te voorkomen die men (nog) niet kende. Zie hiervoor ook <ST11 te weinig/tijd geld voor reliability testen>
Uiteraard kunnen niet alle problemen te allen tijde voorkomen worden, maar moet er wel naar op zoek zijn. De ultieme uitdaging voor de ontwikkeling tesamen met reliability engineering. Echter die zoektocht vindt vaak niet plaats. Veel bedrijven denken dat je reliability kunt testen maar dat is vooral bij complexe apparatuur niet mogelijk. Unreliability testen is dan een beter alternatief.
Men moet niet testen hoe goed een product is maar hoe slecht! Dat levert meer op in kortere tijd.
<ST03 ISO, Black belts and 6 sigma>